Nie damy się zredukować!
Nie! dla wcześniejszych emerytur!
Emeryt = Nędzarz
Emilko, odejdź od okna.
Gdzieś ty się przypałętał, piesku?
Gdzie zgubiłeś pana?
Wynocha stąd!
Co to za pies?
Chodź ze mną.
Czyj to pies?
To twój pies, mała?
-Nic panu nie jest. -Tak.
Zawieźć pana do szpitala? -Nie.
Na pewno?
Trafili pana w skroń.
Trzeba to opatrzyć.
Co panu jest, panie Charle'u?
Cały jest pan we krwi.
Przewrócił się pan?
Byłem na manifestacji.
W pana wieku?
I po co?
Dla ludzi.
Nie powie mi pan chyba, że policja biła emerytów?
Nie.
Chuligani.
Jego też pan zabrał? Jak broniłeś swego pana?
Niech pan nic sam nie rusza. Za pięć minut będę z powrotem.
Dobry wieczór panu.
Zastanowiłeś się?
Nie chcę dziecka.
-Wszyscy goście już są. -A Charles?
W swoim pokoju.
Był na manifestacji.
-Jakiej manifestacji? -Emerytów.
Mogłabyś?
Głuptas.
To ja, Laila.
Puść. Jest cała we krwi.
Brzydki piesek.
Mogę wejść?
Niech pan się nie rusza.
Proszę.
To lepsze niż chusteczka.
Kto jest?
Kto co?
Kto jest ojcem?
To on, co?
Ten piłkarz.
Laurence.
On także.
Którego kochasz?
Tego, który je pokocha.
Jak na razie żaden nie chce o nim słyszeć.
Ja pragnę tego dziecka.
Muszę już iść.
Mam podawać do stołu.
Charles!
Niech ten pies przestanie wreszcie szczekać.
Ja gram.
On nie lubi jak ktoś fałszuje.
Biłeś się?
Rozbiłeś zegarek Francoisa?
Przyjdź do mojego pokoju.
Tylko bez psa.
Masz szlaban, stary.
-Jakiś problem? -Muszę coś załatwić.
Będę za chwilę.
Zacznijcie jeść beze mnie.
Poczekamy jeszcze na Roberta.
Ty grasz na fortepianie?
Nie. Ani trochę.
Zanim umarł, obiecałam Francoisowi, że zaopiekuję się tobą.
Opiekowałam się więc.
Istotnie.
Kochałam cię, Charle'u.
Ale ty od wielu lat popadasz w mrok.
Nie wierzysz w nic.
Niczego nie chcesz dzielić.
Nigdy nie udało ci się zapomnieć o Catherine.
Twoja żona umarła, Charle'u.
A ty wraz z nią.
Chcę ponownie wyjść za mąż.
Nie mogę już żyć samotnie.
Nie mam czasu.
Robert się zaangażował.
Będziesz musiał odejść.
Odejdź bez gadania.
Robert... żeni się ze mną.
Nie z moją przeszłością.
Nie mogę go tym obarczać.
"Tym" czyli mną?
Ty,
twój pies,
twoje spojrzenia.
Twoje uśmiechy.
Twoje uwagi.
Twoja gęba od rana do nocy.
Między nami koniec.
Ty płaczesz.
I mówisz, że to moja wina.
Daj mi żyć.
To koniec. Odchodzisz.
Czekają na mnie.
Kto?
Mozart?
Wyglądam jak obłąkana.
Jeanne,
spłacę ci mój dług.
Charles.
Poszła wyprowadzić jego psa, czy co?
Przestań, dobrze?
I co teraz?
Co się dzieje?
Ten pan chce sprzedać książki. Ja pragnę jedynie iść do domu.
Te książki wyglądają na bardzo ciężkie.
Może chce je pan tu przechować?
Co niby mamy zrobić?
Ja nie biorę na siebie takiej odpowiedzialności.
Wystarczy.
Ja obsłużę pana.
Pozwoli pan?
Oryginalne wydanie.
Bardzo piękne.
/"Charles'owi na pamiątkę po ojcu, /którego odwaga
/i prawość były mi ostoją."
/"Charles de Gaulle"? -Tak.
To autentyczna dedykacja.
Ja bym sprawdził.
Ja to wiem.
Naprawdę chce pan je sprzedać?
Po dobroci.
Czy mogę wypisać czek?
Podaj mi ołówek, Jean-Luc.
Mamy u siebie de Gaulle.
Możemy porównać.
Proszę.
Odpowiada panu ta kwota?
Dobrze.
Na kogo wystawić?
Jeanne Gauthier.
...Gauthier, dobrze.
-Proszę. -Dziękuję.
Panie Charle'u, myślałam, że jest pan u siebie.
Gdzie pan był?
Co to?
Mój dług.
Potrafi pan zaskoczyć człowieka.
Niech pan się położy.
Co to jest, Lailo?
Czek, proszę pani.
Połóż na fortepianie.
”Moby Dick siał strach wśród angielskich jednostek.”
”Mężczyźni wciągali żagle...”
Ach, to ty Robercie.
Najwyższy czas. Zamykacie drzwi?
Pójdę tam.
Laila!
Doktorze, to nic. ja się tym zajmę.
Jakie nic? Ucisz tego psa.
Zapal światło.
To nic.
Źle się pan czuje?
Nic mi nie jest, doktorze.
Ja o tym zdecyduję.
Sądząc po tej ranie, otrzymał pan dość mocny cios.
Ja do tego doszło?
Był na manifestacji emerytów.
Pokazywali w telewizji. Były zamieszki.
Policja musiała interweniować.
Czego pan tam szukał?
Protestowałem.
Jutro z rana wykonamy badania.
Nie trzeba. Już mi lepiej.
Proszę się wyprostować. Niech pan wstanie.
Co? Teraz?
Kręci się w głowie?
-Kiedy się pan podnosi? -Tak.
Mdłości?
Dziś dam panu spokój, ale proszę się jak najszybciej zgłosić do szpitala.
Znajdę panu miejsce.
Czy macie tam ogrzewanie?
Halo, Pierre? Mówi Robert.
Co? Nie, zapomniałem.
Nie, będziesz je miał. Obiecuję.
Mam dla ciebie pilny przypadek, na jutro rano.
O ósmej?
Na pewno?
Dziękuję.
Pozdrów Edith.
Dobra, staruszku. Tylko bądź ostrożny.
Zostań w łóżku.
Z rana przyjmą pana do szpitala.
A czy wypuszczą mnie na ślub?
Nie chciałbym by mnie to ominęło.
To recepta. -Dobrze.
Bardzo proszę.
Liczę na to, że będzie pan rozsądny.
I nie będzie wychodził.
Co jeśli dozna pan zawrotu głowy na ulicy albo na schodach?
-Już idę. -Czekamy na ciebie.
Odwiedzę pana w szpitalu.
W razie czego, proszę śmiało dzwonić.
Niepotrzebnie tak wrzeszczy.
Goście czekają. Słucham, o co chodzi?
Co się stało Charle'owi?
Twój podopieczny spędzi kilka dni w szpitalu.
Nie jest już moim podopiecznym.
Kazałam mu się wynosić.
Chyba nie będziesz teraz palił?
Jeśli wyrzucasz go z mojego powodu, to może poczekać.
Będzie pan ostrożny?
Niech pan spróbuje zasnąć.
Co się dzieje?
Przepraszam was bardzo.
Może wysadziło korki?
Wszystkiego najlepszego, Jeanne!
No nie!
Dziękuję!
Kochałaś Charle'a?
Wiesz przecież
Zadzwoń do mnie do szpitala.
Już świta.
Pani pana zawiezie.
Tam się o pana zatroszczą.
Dzień dobry.
Chodź, malutki.
Idź na siusiu.
Noga.
Charles gotowy?
Prawie.
Jak będzie w szpitalu zadzwoń do ekipy remontowej.
Mogą zacząć od razu.
Chcę, żeby skończyli w ciągu dwóch tygodni.
Dobrze, proszę pani.
A piesek, proszę pani?
Coś nie tak?
Niech czeka na swojego pana.
Chodź.
Wychodzimy.
Pani Gauthier. Możemy jechać?
Nie martw się.
Pan Charles jest silny.
Jego żona wraca?
Sama sobie z tym nie poradzi.
Nie chcesz pić? -Nie.
Ani trochę.
Masz wieści od Odetty?
To głupia krowa.
Nie zaczynaj od nowa!
Nie będziemy się kłócić.
Prawda jest taka, że to krowa.
Nic ci nie trzeba?
Chcę mieć spokój.
Dziękuję, Albercie. Bardzo ci dziękuję.
Przecież nie mówię o was.
A o czym, tato?
O śmierci. Gdybym to ja wiedział...
Zostawimy cię zatem.
Było mi miło.
Miło się rozmawiało.
Kochamy się.
Do jutra, tato.
Do jutra.
Rodzina to jest to.
Cholera.
Witam pana.
Jak zdrowie?
Miał niespokojny sen, mimo podania leków uspokajających.
Wczoraj nie był w stanie nic przełknąć.
A to co?
Dałem jasne instrukcje, żeby nie zawracano panu głowy formalnościami.
Proszę to zabrać i zostawić nas samych.
Zatrzymam pana na następny tydzień.
Zrobimy wszystkie badania.
Załatwiłem to.
Będzie pan leczony pomimo braku ubezpieczenia.
Dziękuję.
On okropnie chrapie.
Chrapie wprost strasznie.
Strasznie.
Byłem w lotnictwie.
Odbyłem służbę w bazie 107 w Duny.
W drugim regionie w Bourgeilles.
Podporucznik Aureau kazał nam schodzić aż do aerodromu w Moumissant.
Czterdzieści samolotów czekało na nas żeby polecieć nad Londyn.
Ci ładjacy z Vichy odkręcili wszystkie śmigła.
Nie mogliśmy lecieć.
Ale tym razem śmigła były na swoim miejscu.
I byłem w stanie wzlecieć.
Mógłbyś skończyć?
Poproś!
Wypuszczę cię, tylko przestań ujadać.
-Co pan wyprawia? -Pies musi się wybiegać.
Jeszcze ucieknie.
Trzeba zamykać drzwi.
Więc proszę zamykać.
Kiedy panowie skończą?
Idzie szybko.
A to co?
Było na szafie.
Znaleźliśmy też zegarek koło umywalki.
Był już pęknięty.
Wiem.
Proszę wszystko odłożyć w jedno miejsce.
Charles.
Mówię do pana nie jako lekarz, tylko człowiek.
Skoro poszedł pan na tamtą manifestację,
to znaczy, że ma pan jeszcze siłę walczyć.
Nie podda się pan.
Głupio mi pytać czy pan jeszcze w cokolwiek wierzy.
Wierzę w gwiazdy.
Jestem marynarzem.
To dla pana.
Laska po moim ojcu.
Jak pan wyjdzie ze szpitala, będzie jak znalazł.
Dziękuję, doktorze.
/Dziękuję za telefon, proszę /o pozostawienie wiadomości. Oddzwonię.
/Please leave message to Jeanne Gauthier...
Czemu pan wstał?
Mój sąsiad przestał chrapać.
To ja, Charles.
Jeanne, dzwonię by zapytać co u mojego psa.
Proszę spróbować. Są pyszne.
Nie chce pan?
Zabłądziłam w tych korytarzach.
Nie wiedziałam w której sali pan leży.
Jest pan sam?
Mój sąsiad odszedł w nocy.
Ma pan laskę?
Nie męczą już pana zawroty głowy?
Jest tutaj.
Kto?
Pana pies.
W parku z Jalilem.
Tu nie wolno wprowadzać psów.
Chce pan zobaczyć?
Pomogę panu.
Niech mnie pan weźmie za rękę.
On lubi mojego psa.
Przepada za nim.
Mógłby się nim zająć?
Czemu?
Gdyby mnie zabrakło?
Wątpię czy byłby w stanie zatroszczyć się o kogokolwiek.
Na pewno nie o dziecko.
Dwa dni temu zaczęli remont.
Pani kazała ich sprowadzić.
Nie będzie pan mógł tam już wrócić.
Tylko po rzeczy.
Moje biedne dziecko.
Tak?
Kim pan jest?
Lokatorem.
Napije się pan?
Wracamy do pracy.
Idzie pan?
Mam tu pańskie rzeczy.
Wszystko jest w pudle.
Ta mała zaniosła je do swojego pokoju.
Gdzie ona jest?
Gdzieś wyszła.
Dawno?
Ja tam nie wiem.
Będzie z godzinę.
Wyprowadziła mojego psa?
Chyba tak. Bo gdzie by był?
Nie cierpiał być uwiązany.
A my wciąż wchodziliśmy i wychodziliśmy, więc...
Próbowałem pilnować drzwi, ale...
na próżno.
Parę razy go łapałem z powrotem, aż w końcu
udało mu się zwiać.
Nie wrócił już.
To moja wina. Nie zwróciłem uwagi.
Przykro mi.
To moja wina.
Mój pies?
Halo!
Czego się drzesz?
Proszę pana! A co z tymi rzeczami?
Są twoje.
Weź je sobie.
Jest jeszcze całe pudło na górze, zegarek i reszta.
Zaczekaj na mnie.
To twój ojciec?
To pan Charles, lokator.
Mój pies?
Nie ma go w domu?
Mój pies!
Schronisko? Ale które?
Momencik. Daj mi książeczkę.
Przepraszam.
A ty... poproś swoją matkę.
Mama dobrze wiesz co powie.
Zgubił pan psa?
Tak.
200 euro, kurde, przecież nie proszę o dużo.
Jedną chwileczkę.
Dla mnie to dużo.
Poza tym wiem na co te pieniądze wychodzą.
Często przychodzę prosić cię o pieniądze? Ojciec!
Właśnie dlatego chcę żebyś w końcu zaczął sam być niezależny.
Możemy już jechać?
Rozmowy ojca z synem. Sam pan widzi.
Proszę wybaczyć.
Znalazłem, schronisko, Avenue du General de Gaulle w Genevilliers.
Jedziemy.
Poproś swoją matkę.
Mama dobrze wiesz co powie.
Chcesz pieniędzy, to znajdż sobie gdzieś robotę.
A co, ja nie pracuję?
Jestem twoim synem, ojciec.
Właśnie dlatego chcę, żebyś sobie zaczął radzić sam.
200 euro?
-Ile się należy? -Proszę otworzyć!
-Nie trzeba. -Dziękuję.
Sam miałem psa. Wiem jak to jest.
Widzi pan? Do dziś mam jego poduszkę,
Synowi centra nie możesz dać, a jemu robisz prezenty, tak?
Jesteśmy we Francji, to mów po francusku.
Zamknij się.
Nie masz wstydu!
Od kiedy skończyłem 16 lat, ojciec ani grosza na mnie nie wydał!
Nie do wiary! We Francji jest to samo.
Pogięło go, Polaka jednego.
Cholera, za przeproszeniem.
Halo?!
Chodź już tato!
Powodzenia z psem!
Do widzenia!
/Zrobimy co w naszej mocy.
/Uciekał już przedtem?
/Zaraz posprawdzamy.
Zgubił pan psa? -Tak.
Ma pan jego zdjęcie?
/Trzeba je przywiązywać, jak nie ma /pani smyczy, to nie dziw, że się zabłąkają.
Dziękuję.
/Zobaczymy co się da zrobić.
Śliczny.
Kiedy zaginął?
Tydzień temu.
Jean-Louis.
To mieszaniec?
Wesoła morda.
Przypomina mi mojego.
Miałem takiego samego.
Zrobiłem głupotę.
W piwnicy były ślimaki pomrowy.
Zbiegł tam i je zjadł.
I tak go straciłem.
Ciężko będzie go znaleźć...
Zwykle trzymamy je 8-10 dni, nie więcej.
Miał w zwyczaju uciekać?
Miał tatuaż?
Nie.
Trzeba tatuować.
I szczepić.
Ten nie miał tatuażu?
Trzeba je szczepić i tatuować.
Mam tu ze dwadzieścia takich co nie mają ani tatuażu ani szczepień.
Trzeba to robić To nie jest drogie, do licha.
Jean-Louis. Spokojnie.
Nic nie mówię.
Jean-Louis.
Jak się wabił pana pies?
-Mój pies. -Tak.
Mój pies.
Mój pies, mój pies.
Co to za imię?
Znajdziemy pańskiego psa.
Jean-Louis, znajdziemy panu psa, prawda?
Zobaczy się.
Znajdziemy go.
Trzeba być bez serca, żeby tu oddać psa.
Ten nie jest pański?
Ten był porzucony.
Właściciel próbował go utopić. Przywiązał go sznurem.
Na szczęście go powstrzymali.
Inaczej poszedłby na dno jak kamień.
Ten jest słodki, to labrador.
Świetny dla dzieci.
Z kolei tego bym nie radził.
Leżeć!
Każdy chce mieć pieska.
Zwłaszcza w wakacje.
A potem co?
Kupują psa w wakacje, albo na prezent dla dziecka.
Pies to nie zabawka!
Ludzie z niczym się nie liczą!
Na jakim zasranym świecie żyjemy?!
A potem trafiają tu do nas.
Ludzkość jest wspaniała. Ja już nie wierzę w ludzi.
Koniec!
Dobry wieczór.
Jeanne!
Następnym razem to wy przyjdziecie do nas.
Na pewno.
No chodź!
Czego tu szukasz o tej porze?
Pielgrzymuję.
To już koniec. Żegnaj.
Nie chcę cię tu więcej.
Jeśli przyszedłeś po to, to proszę.
Żegnaj Francois.
Proszę pani?
Masz u siebie rzeczy Charles'a?
Tak.
Dlaczego?
Znieś je na dół.
Teraz?
Zaraz wychodzę, kończę jeszcze fryzurę i paznokcie.
On jest na dole ze swoim psem.
Znalazł go.
Nic mu nie jest?
Wszystko tu włożyłam.
I chustkę, jest dla pana.
Wychodzę z Laurencem.
Wciąż nie godzi się na dziecko.
Jestem zmęczony.
Nie mogę pana tak zostawić.
Spędzimy ten wieczór razem.
Dziękuję.
Jak pan się mógł tu znaleźć?
Nigdy nie myślałem co będzie jutro.
Pana żona pana zdradzała?
Nierzadko.
Ale i tak ją kochałem.
A pan ją zdradzał?
Nigdy... poza...
Poza kilkoma razami?
Czemu nie poukładał pan sobie życia po jej śmierci?
Jak to?
Z panią.
Jeanne?
Kocham ją.
No więc?
Za szybko się zestarzałem.
Dziękuję.
Dziękuję?
Za co?
Czemu do Marsylii?
Tam się urodziłem.
Tam chcę zakończyć żywot.
Już się nie zobaczymy?
Ależ tak.
Gdy urodzi się dziecko.
Co się teraz z panem stanie?
Jestem dopiero w połowie.
W połowie czego?
Moby Dicka
Do twarzy panu.
Charles.
Proszę pana, tu nie wolno wprowadzać psów.
A gdybym był niewidomy?
Zostaw go, znam tego pana.
Ja się tym zajmę. -Zgoda.
Kochasz ją?
Nie jest pan jej ojcem.
Nigdy mi to nie było dane.
Ty masz to szczęście.
Tak pan uważa?
To nie moje dziecko.
Nie moja sprawa.
Zachowaj się jak mężczyzna.
Daj mi pan spokój.
Dziękuję.
Dzień dobry, bileciki do kontroli.
To mieszaniec?
Podobny do foksteriera.
Co się tak patrzysz?
Tymi oczami.
Niby psy są takie wierne, a to nie prawda.
Miałam psa.
Uciekł mi i tyle go widziałam.
Ten nie.
Zazdrosny był.
Zły jak osa.
Zawsze za mną chodził.
Za bardzo mnie kochał.
Mąż mnie rzucił.
Przez tego kundla.
Wszystko zżerał.
Zżarł mi moje życie.
Bilety do kontroli.
Dziękuję.
Psa należy przewozić w kagańcu.
To nic. Dziękuję.
Coś ci opowiem, przypomniało mi się jak zobaczyłem tego psa.
W zeszłym tygodniu na tym samym miejscu co ten pan z psem...
siedziała kobieta. Miała niesamowitą twarz.
Cały czas się we mnie wpatrywała.
Aż mnie to zaczęło krępować.
Więc pytam ją o co chodzi.
A ona przeprasza i tłumaczy,
że przypominam jej ... psa.
Niezłe co?
I mówi dalej, że jej pies
urodził się 17 marca '66 roku.
A 17 marca '66 to moja data urodzin.
Mówię serio. Wyciągnęła rękę i zaczęła mnie głaskać.
I od dwóch tygodni mam tu jakieś zgrubienie.
Zobacz sam.
Nie denerwuj się, morda.
Batistin!
Lecuissteau.
Kopę lat.
Co u ciebie?
Jakoś ciągnę.
Miałem dwa psy. Już nie żyją.
I dwie żony.
One też już nie żyją.
A twoja żona... wciąż jest piękna?
Został mi już tylko on.
To cud, że się spotkaliśmy.
Mieszkam teraz na wsi.
Rzadko bywam w Paryżu. Przyjeżdżam tylko na dializy.
Podobno Kapitan Gauthier utonął?
Jaka szkoda.
Utopić się w basenie.
Głupia śmierć dla marynarza.
Żyję na ulicy, Batistinie.
Życie jest ciężkie.
Dializy kosztują majątek.
I jeszcze te dojazdy.
Batistinie, nie wiem gdzie się podziać.
Jestem sam.
Na mnie już czas, zaraz mam badania.
Jakbyś spotkał Porucznika Virtha...
pozdrów go ode mnie.
Virth? Przecież on nie żyje.
Nie żyje?
Czemu nie zwrócisz się do Paszy?
On by ci pomógł.
Pasza? Gdzie go szukać?
Zapytaj w Kole.
Będą wiedzieli.
Dobra, nam mnie już pora.
Jak się wabi piesek?
Bywaj marynarzu, opiekuj się nim.
Czołem.
Przepraszam, zapomniałam o panu.
Pan Komendant jest tam.
Ale nie może pan być zbyt długo.
I proszę go nie frasować. Wkrótce odbędzie się obchód.
Panie Komendancie...
to ja, Charles.
Przyniosłeś mi cygara?
Tu mi je kradną.
Wiedziałem, że wrócisz.
Powiesz gdzie byłeś?
Minąłeś się z moim synem, dopiero co wyszedł.
Śmiejesz się? Przyłapałem cię na gorącym uczynku.
A tobie jest do śmiechu?
No to... co tam u ciebie, Charles'u?
Wciąż jesteś z żoną Francoisa?
Ona wychodzi ponownie za mąż.
I dobrze.
A ty? Co u ciebie?
Wszystko straciłem.
Znalazłem się na ulicy.
Mam już tylko psa.
Co powiadasz?
Mój pies mnie kocha.
Wyprowadza mnie na spacery.
Nie doceniasz tego, że możesz nic nie robić.
Gdybyś tylko miał środki...
Tego trzeba...
środków.
Życie.
Nic o nim nie wiem.
Śmierć.
Można się jej nauczyć.
Być może.
A gdy nadeszła godzina szósta,
mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny dziewiątej.
O godzinie dziewiątej
Jezus zawołał donośnym głosem:
«Eloi, Eloi, lama sabachthani»,
Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?
Jezus zawołał donośnym głosem
i oddał ducha.
A zasłona przybytku rozdarła się na dwoje, z góry na dół.
Setnik zaś, który stał naprzeciw,
widząc, że w ten sposób oddał ducha, rzekł:
«Prawdziwie, ten człowiek był Synem Bożym».
Amen.
Wybieram się w podróż.
To mieszaniec.
Czy to nie przeszkadza?
Dobrze.
To świetnie.
O której mogę jutro przyjść?
Koło południa.
Dobrze.
Do widzenia.
Dzień dobry, to z panem rozmawiałam?
Tak.
Zapraszam, mąż zaraz do pana przyjdzie.
Achab!
Czemu nie zabierze go pan razem z sobą?
Już go pan nie chce?
Cały się trzęsiesz, mały.
Nikt cię tutaj nie zje.
Biedaczysko.
Wszystko wyczuwa. Niesamowite.
Przestań. Miałem takiego psa jak ty.
Jak się denerwują, gryzą wszystko dookoła.
Wyrko, buty, co popadnie...
Ivonne, podpiszemy umowę.
Tylko uprzedzam, że nie podpiszę byle czego.
Ma swoje lata, co?
Co to znaczy?
Będzie odmiana przy molosach.
Racja.
Też je macie?
Mamy wszystko.
W kagańcach.
To normalne, wszystkie samce muszą je nosić.
Nawet ja, chociaż ja nie szczekam.
W godzinach urzędowania.
Ludzie przynoszą nam wszystko.
Węże, ptaki, koty, psy...
Nawet lisa.
Woltera.
Wezmę go
Siedź.
Wolter ma to w nosie, popatrz na niego.
Walczą między sobą?
Skądże znowu.
Ignorują się, jak mężczyźni.
Dokładnie.
Wychodzą na dwór?
Tak, tutaj są u siebie.
Te, które lubią wychodzić, same się upominają.
I okazują czułość.
Bardzo się do nich przywiązujemy.
Na długo pan wyjeżdża?
Na jakiś czas.
Jakiś czas?
Pierwszą noc spędzi przy mnie.
To go uspokoi.
Potem już będzie łatwiej.
Jaki będzie sposób płatności?
To mi nie wygląda na krótki wypad.
Daj spokój.
To wystarczy.
Tato, pozwól na chwilę.
Trzeba podpisać, to podpisujemy.
I jeszcze tu.
A, pan władza.
Mamo, ty też.
Całe szczęście, ze "żandarmeria" pisze się przez jedno "r".
Inaczej byłoby "żandarmerrria".
Korzystajcie, póki zupa jest ciepła.
Wiesz jak stałem się kloszardem?
Byłem taksówkarzem,
barmanem, ratownikiem, krupierem,
a na końcu kloszardem.
Urząd mi wszystko zabrał.
Wszystko, samochód, córkę, meble...
Zabrali mi nawet psa.
Całe życie byłem uczciwy.
W życiu nic nie ukradłem.
Co to za jesionka?
Mam ja od dawna.
Jest twoja? -Moja.
-U kogo ją obstalowałeś? -Jest już stara.
O, przepraszam.
Zaraz wracam, zajmij mi miejsce.
Dzielny piesek.
Charles!
Jakbyś potrzebował pieniędzy...
auta... dachu nad głową.
Zadzwoń do mnie.
Patrzcie no! To ten bydlak co mnie wyrzucił za drzwi w Tulonie.
To ten?
Tamto to było w La Rochelle, a nie w Tulonie.
Mówiłem, że w Tulonie.
Zaraz mu porachuję żebra.
Spokojnie, pan ma chore serce.
Może to nie on, nie widziałeś jego twarzy.
Proszę zwolnić miejsce.
-Idę już. Cześć, -Cześć.
Smakowało panu?
Bardzo.
Powiem panu co zrobimy następnym razem.
Albo nie wpuszczę pana do autobusu, albo przymknę oczy.
W porządku?
Wiem. Sama nie daję rady.
Dla mnie?
To za dużo.
Pada.
O, przepraszam.
Poproś!
Poproś.
A to łajdak.
Dam ci wszystko co mam w kieszonce.
Jeszcze?
Podoba ci się mój piesek?
Chyba widać.
Jak go lubisz?
Jak psa. Jest bardzo milutki.
Daję ci go.
Mówi pan na poważnie?
Tak, ale obiecaj, że nigdy go nie porzucisz.
Obiecuję, ale czemu ty go porzucasz?
Bo jestem stary.
I niedługo pan umrze.
Tak.
Jest twój.
Mamo, ten pan dał mi psa.
Niech pan weźmie swego psa z powrotem.
Nie, to mój pies!
To niemożliwe, nie mogę się nim zajmować.
Możesz!
Nie mogę, kochanie.
Właśnie, że tak.
Czemu pan to robi?
Czemu pan go porzuca?
Już nie daję rady.
Komu?
Życiu.
Kocham cię, piesku.
Nie można tak robić dziecku.
Chodź.
Pójdziemy na karuzelę.
Idziemy.
Nie przeszkadzam ci czasem?
Panie Charle'u. Cześć, piesku.
Dziękuję, że zadzwonił pan do mnie przed odjazdem.
Dobrze się pan czuje?
Tak.
Mam coś dla pana.
Proszę. Pani z Caritasu to do nas przyniosła.
Za ile odjeżdża pański pociąg?
Za 10 minut.
Skończył pan Moby Dicka?
Tak.
Wszystko w porządku?
Tak.
Pies jest wesoły. Nie tęskni za domem.
Nie.
Wie pan co?
Teraz obaj godzą się na dziecko.
To pana zasługa.
Dziękuję za wszystko co pan dla mnie zrobił.
Nigdy pana nie zapomnę.
Muszę już iść.
Niech pan na siebie uważa.
Do widzenia.
Przebukujemy bilety, tylko na kiedy?
8:42 czy 15:06?
Bilet ma być na 8:42 czy 15:06?
8:42, już mówiłam, to za wcześnie. Muszę się spakować.
Mogę wyjechać we wtorek.
We wtorek godziny odjazdu są inne.
Gdybym jechała we wtorek, to z przystankiem w Lyonie?
A więc wtorek ze zmianą godziny odjazdu, czy bez?
Muszę jeszcze jechać po ojca i nie wiem czy maż zdąży odebrać...
Zapraszam do okienka obok.
Kupuje pani bilet również dla męża?
Mam wszystko anulować?
Tu ma pani rozkłady jazdy, proszę się zastanowić na spokojnie.
Następny.
Rano, popołudniu czy wieczorem.
Najlepiej rano.
Uciekaj.
Dobry pies.
Chodź.
Przepraszam.
Mój piesek.
Tak, tak.